Daquela, decembro de 2011, chamoume moito a nova de que, no funeral de Mandela, un esquizofrénico se fixo pasar por un interprete profesional de lingua de signos para sordomudos. A noticia, de gran difusión internacional, presentábase asociada a fotos e videos dun cidadán de cor que xesticulaba con vehemente solemnidade no primeiro plano do evento. O que a información non especificaba era como ese tipo conseguira cruzar o que imaxino que seria un estrito protocolo de seguridade presidencial. En moitos medios, iso si, facilitouse a tradución do discurso desquiciado do falso interprete. En 2020, no meu texto escénico, Melancoholemia, incluin a este personaxe como un dos moitos encontros fortuitos na incrible viaxe do personaxe Mamarracho Persoa a través do Jardin De Las Delicias de El Bosco, os cadros negros e os Disparates de Goya, unha inquedante paisaxe tranquila de Sorolla e o naufraxio durmido no fondo dalgún mar do tráxico submarino ruso Kursk (2000). Agora avancei nesta obsesiva persecución e trátoo como un monumento intanxible da capacidade de simulación do ser humano. Incorporei ao personaxe homólogo que fixo o propio na información urxente do aviso dun temible furacán en Florida, poucas semanas despois. En ambos os casos, os dous falsos interpretes traduciron mensaxes gastronómicas confusas. Xa no eido da simulación, redescubrín un ansiado desconcerto infantil: o producido polo visionado da primeira película con son sincronizado, o branco embebido en negro por The Jazz Singer, Al Jolson. A simulación de ser quen non é e a sofisticación da linguaxe da mimica manual para traducir a linguaxe sonora á poboación xordomuda (falar coas mans) produciu en min un anacoluto (desorde sintáctico) que simulo, tamén, comunicar en ACCIÓN ANAKOLUTO.

QUE CULPA TEÑO EU DE NON SER NEGRO? Son un anacoluto con pernas Anacoluto parlante/ anacoluto farsante ANACOLUTO: Construción gramatical na que hai falta de ordenación sintáctica entre os elementos dunha secuencia Todas/ todos somos unha secuencia Unha secuencia de xenes confusos Xenoma distraído Todo é sintáctico/ TODO É SINTAXE O PODER É SINTAXE A DESORDE SINTÁCTICA É O CAOS DO CONTRAPODER A DISLEXIA DOS RUÍDOS A AFASIA DOS SILENCIOS O TATEXAR DO BARULLO AMBIENTE HAI ANACORETAS: ASCETAS DO SILENCIO NÓS SOMOS/ QUEREMOS SER “ANAKOLUTAS” A TRIBO DOS ANAKOLUTAS, ETNIA DE BARULLOS, CLAN DE SINTAXES DESESPERADAS QUE CULPA TEÑO EU DE NON SER NEGRO? Son un anacoluta que só se pode expresar pola linguaxe de signos Hai unha DATA HISTÓRICA para os portadores da ACCIÓN ANAKOLUTO Escribo “anakoluto” con “k” porque o vin nun mural de gritos xordomudos Escrito con spray urxente Unha DATA HISTÓRICA para os militantes da ACCIÓN ANAKOLUTO Un día calquera de decembro de 2011, Johanesburgo, funeral tele-intergaláctico de Nelson Mandela: Un negro, THAMSANQA JANTZIE, que tampouco tiña culpa de ser negro/ tampouco tiña culpa de non ser branco Jantzie fíxose pasar por intérprete profesional de lingua de signos Camuflouse entre xefes de estado do mundo todo Alí mesmiño, a carón de tipos como Obama Intérprete profesional e nin puta idea Un psicópata, acusado de asasinato en 2003, Un psicópata que antes do comezo do ritual pediulle un avión a Obama para o nadal Eu son o alter ego de THAMSANQA JANTJIE Que culpa teño eu non de non ser negro? MANS DEBUXANO O AIRE AS MANS FALAN FALAN DO CAOS DO USURPADOR DICÍA A GOLPE DE ACENOS, DE XESTOS ARREBATADOS “BOLA DE DEMOLICIÓN/ CHEGACJES/ CORTA TOMATES RECENTES/ PONOS EN ACEITE 50 MINS./ FRITE AS CEBOLAS/ {CAROLIZE}/ {CAROLIZE} Que hostia quere dicir {carolize} What about {carolize} Volver Carol? [Pégame e chámame Carol] (Sigue) ENGADE POLO E COCÍÑAO BEN MILLÓNS DE MENSAXES DE PAZ HOME BRILLANTE HOME SABIO/ NÓS TAMÉN SOMOS SABIOS QU´EST QUE C’CEST/ FA/ FA/ FA/ RUN/RUN AWAY/CORRE/FUXE COCIÑA O ARROZ E PONOS EN AUGA FERVENDO AXUDA/ AXUDA/ NECESITO ALGUÉN MAMA MINNIE OLA/ BENVIDO/ ATA O MOMENTO/ ASÍ/ UNIR CIGARROS/ UNIR/ DIFERENTE A TI/ GUSTARÍAME ORAR/ ISTO É DIVERTIDO/ TODOS OS BALÓNS/ ISTO É BO/ SÍNTOO” Así falou THAMSANQA JANTJIE Vehemente demente Acusado de asesinato en 2003 Diagnosticado de esquzofrenia NON RIADES/ O 1% DA POBOACIÓN DO PLANETA SOMOS ESQUIZOS! Acusado de asasinato: matou brutalmente a dous ladróns de televisores/ Asasinados: roda no pescozo e prendeulles lume Así executaban en Soweto aos colaboracionistas do apartheid THAMSANQA JANTJIE/ Camuflado no medio do protocolo do funeral de Mandela ata estar no palco presidencial Xa o fixera/ Xa o fixera outra vez/ oh! Admirado THAMSANQA: 2003/ No funeral da activista ALBERTINA SISULU Camuflado de experto en lingua de signos e contratado pola empresa “Professional Interpreters” PROTESTAS DOÍDAS E ALDRAXADAS DA FEDERACIÓN DE XORDOS DE SUDÁFRICA THAMSANQA! THAMSANQA! LÍDER THAMSANQA! FUNDADOR CASUAL DA ETNIA DOS ANACOLUTAS EN ACCIÓN/ ANACOLUTAS EN ACCIÓN/ ANXOS DE RUÍDO NO SUBCONSCIENTE THAMSANQA/ THAMSANQA dicías que tiñas anxos de ruído na cabeza AS MANS FALAN OS PUÑO PECHO É LOITA/ AVANCE A MAN ABERTA É PAZ/ OU “HEIL HITLER” UNHA MAN ABERTA SIGNIFICA: ESTÁSE SORTEANDO UNHA HOSTIA E HAI QUEN TEN TODOS OS NÚMEROS A MAN ABERTA TAMÉN SIGNIFICA STOP OS DEDOS SON TILDES DAS MANS OS DEDOS EN “V”, VITORIA UNHA PEINETA, SODOMIZACIÓN OU PODERÍA SER SEXO ORAL OU “MONTA AQUÍ E PEDALEA” O ÍNDICE E O MEÑIQUE ESTENDIDOS, MACHOCABRÍO UNHA MAN ARRUBUÑANDO A SABA DUNHA CAMA É SIMULACIÓN DO ORGASMO/ MESMO ORGASMO Que culpa temos nós de sermos negras/ brancas/ negros/ brancos Aos poucos días/ O primeiro militante en Florida O primeiro activista anacoluta na información sobre o furacan IRMA: “TRAEDE PIZZAS CON OSOS MONSTROSOS” Así dicía o primeiro activista da tribo anakoluta, semanas despois en Florida Gastronomía, sempre gastronomía nos anticódigos falsarios dos farsantes camuflados de profesionais en linguaxe de signos En Johanesburgo, “polo con arroz” En Florida, “pizzas de osos monstrosos” A gastronomía como xeografía do caos/ dialéctica da entropía/ semántica da desorde organizada E eu aquí facendo que fago de negro como facía de cantor de jazz Al Jolson Falando coas mans Labazadas contra o vento 1927: O Cantor De Jazzm primeiro filme con son sincrionizado A técnica do VITAPHONE Vitaphone. Literalmente: a vida é son EU, que culpa teño de non ser negro Uso o método de interpretación: BLACKFACE UNS POUCOS SEGUNDOS SONORIZADOS, O RESTO DA HISTORIA CONTADO POR CARTACES/ UNHA HISTORIA COMPLEXA, ANTES DO CANTOR, A MORTE DUN RABINO E O NOME DO RABINO É BEN SIMPLE “RABINOBITCH” DE RABINO, RABINOBITCH/ DE NABO, NABOBITCH O FUNERAL DE MANDELA/ O INFORME TELVISIVO DO FURACÁN IRMA/ FAKSIFICACIÓNS DA LINGUAXE DE SIGNOS/ JOAHANESBURGO/ FLORIDA/ O NEGRO QUE NON ERA NEGRO/ BLACKFACE/ CAOS METAFÓRICO DE CONVICIÓNS MANIFESTO DA ACCIÓN ANAKOLUTO MANS! MANS! LABAZADAS CONTRA O AIRE/ MANEXAR/ MANEXAR QUE VÉN DE MAN/ APALPAR QUE VÉN DE MANS QUE APALPAN/ MANS ANACOLUTAS/ SINTAXE TORPE DOS MANUAIS DE MAN/ MAN/ MAN CO MAN MANS PARA BORRARME PARA BORRALLARME Que culpa teño eu de non ser negro? Bórrame e chámame Carol Bórrame Chámame Carol Bórrame (Torenta de mans esfregando teas e plásticos) BÓRRAME/ BÓRRAME/ BORÁLLAME/ BÓRRAME/ HOSTIA/ BÓRRAME

"O gran poema de ninguén" é un obradoiro e unha acción poética realizada con palabras atopadas no lixo. O resultado é un texto colectivo en forma de pancarta. Durante a súa elaboración prodúcese unha interacción social entre os participantes e a xente da rúa, entre os propios intérpretes, entre a lingua escrita e a escrita no ámbito urbano e a fala. Esta dimensión social é tan relevante como o carácter literario da acción poética e a súa relación coa imaxe (imaxes atopadas que tamén se adhiren ao texto, imaxes e metáforas que orden na composición do poema) e coa documentación fotográfica ou en forma. de vídeo grabado en paralelo. No Cairo (setembro de 2011) fixen O gran poema de ninguén, na cidade do lixo, o barrio cristián copto. Un barrio onde se separa, recicla e vende toda a recollida de lixo. Nesta cidade os coptos recollen o lixo, xa que a capital exipcia carece dun servizo público de recollida de lixo. Unha boa parte da comunidade copta vive reciclando o lixo do Cairo. Coñécense como "zabbalín", que en árabe exipcio significa "xente do lixo". Esta comunidade leva máis de cen anos adicándose a recoller o lixo dunha cidade que supera os vinte millóns de habitantes. O lixo recollido na rúa lévase ao seu barrio dos arredores do Cairo, os outeiros de Muqattam (onde tivo lugar o obradoiro O gran poema de ninguén). Futuristas, dadaistas e surrealistas foron os mestres da reciclaxe lúdica da palabra nos seus textos e colaxes; mesturando arte e palabra nunha simbiose que sería moi frutifera para toda a arte do século XX e a de hoxe. O "poema obxecto" dos surrealistas é un bo exemplo dun proceso semellante ao de O gran poema de ninguén. Tratábase de facer pezas onde se mesturaban obxectos con palabras. Tristan Tzara propuxo o seguinte para crear un poema: "Para facer un poema dadaísta, collan un xornal. Tomen unhas tesoiras. Escollan un artigo tan longo como o poema que pensan facer. Corten o artigo. Despois corten cada unha das palabras das que está composto o artigo e póñanas nunha bolsa. Axiten a bolsa un pouco. Despois saquen as palabras cortadas unha tras outra na orde que vaian aparecendo. Cópienas con coidado. O poema parecerase a vostede. E velaquí que vostede se fixo escritor, un escritor infinitamente orixinal e dotado dunha sensibilidade encantadora aínda que non será entendido pola xente vulgar". A miña obra poética non ten un estilo "definido", por iso cando a crítica se refire á miña poesía adoita etiquetala de "inclasificable". Os poemas que escollín para esta lectura son tan variados de contido e forma como a miña propia vida: uns días o mundo paréceme unha marabilla e outros unha merda. Creo que os poemas que escollín reflicten a esquizofrenia do poetastro que son.

PALABRAS NO FUCIÑO DUN ANIMAL MORTO Ás miñas cadelas Lara e Jamila Pobre animal o que levas dentro o que non coñece a Morte pobre animal o que quere acompañarche ata a tumba sen pedir nada a cambio pobre animal o que che sorriu o que che amou o que che acariñou pobre animal que non coñece a mentira da poesía que levas dentro