En 1984, Jordi Benito pediume que montase unha peza no seu estudo. Ata aquel momento eu fixera diversas probas no campo da pintura, pero non me sentía confortable e quería expandir o meu traballo sen saber cara a onde ir. Recordo diversos intentos errados antes de construír a peza definitiva, que ao final quedou en tres elementos diferenciados: unha peza metálica cónica partida en dous fragmentos idénticos fixada de forma oposta, unha cadeira co respaldo medio forrado con papel de seda azul e un vidro vertical coa inscrición en letra de imprenta que dicía ESTOU MORTO. A frase liberoume da inquietude persistente que me provocaba a indefinición na dirección do meu traballo. Sentado na cadeira pensei que non facía falta preocuparse demasiado polo que me pasaba porqué “eu xa estaba morto”. A frase foime acompañando no transcurso dos anos, e utiliceina para producir unha serie de imaxes alteradas nas que, practicamente sempre, reprodúcese a miña cara en diversos graos de recoñecemento. Canto máis me achego ao final, menos me debuxo. N.H.H.R. N.H.H.R. é un traballo creado cun programa informático que se manifesta como un bucle aleatorio de vinte e unha frases, a escoller en tres idiomas, que mostra sentenzas, interrogacións, atrasos e dilacións que conducen a unha resposta: “No Hi Ha Res” (Non hai nada). En 1990, lendo un poema de E.E.Cummings, ocorréuseme cambiar mentalmente a orde de lectura do texto e deime conta de que, naquela ocasión, producía un resultado atractivo. O texto funcionaba ben nalgunhas combinacións, como xa intuíra Octavio Paz en Discos Visuais no seu poema Mocidade. Entón utilicei un computador SINCLAIR ZX81 para construír un programa en linguaxe BASIC que ordenaba aleatoriamente 21 frases facendo aparecer tres, paraba uns segundos o proceso, facíaas desaparecer e construía unha nova selección ao azar. Uns anos despois, fixen funcionar a peza cun IBM PC5150. Agora funciona como un programa autónomo que se pode ver desde a miña web. En 2004, o galerista Carles Poy incorporouna como obra residente nunha das súas webs. En 2010 pedinlle a Carlos Pazos que me escribise 21 frases advertíndolle do funcionamento diabólico que cambiaba sentido e significado ao texto solicitado; o resultado foi FALANDO SÓ Ou QUIZAIS CON NINGUÉN. Boa peza.  Por aquelas datas eu fixera o vídeo REPRISE 13’ 13’’, e utilicei algunhas frases para darlles o mesmo uso. En 2015 construín a versión ALCO & SPORLAN, peza vinculada aos reclamos publicitarios no sector do retail para poder mostrala nun escaparate de venda masiva de moda.  Agora, 2019, aquí, na Fundación Pazos Coitelo de Pazos, móstranse dous das pezas en formato vídeo das gravacións do sistema aleatorio realizadas o 19/05/19 no estudo Fairbit de Sabadell e cunha duración de 19’54’’ para cada peza. Ata aquí o circuíto deste traballo, que me acompañou todos estes anos, e que funciona de forma automática e pseudointuitiva. Non o penses, non o penses! Se o pensas perderalo. PERSOA RES, SER, NADA, NOTHING, OURO. As cinco pezas da reducida serie PERSOA.
En dobre exposición, provocada polo movemento do espectador, aproximacións á inexistencia e ao baleiro como principio rexenerador. Obvia esta peza. Se ti. Sempre. Agora. RAM (ITS MAKES ME WONDER) RAM, ramo catalán, e siglas inglesas de Memoria de Acceso Aleatorio. Dá que pensar (It Makes Me Wonder), frase que se repite na famosa canción de Led Zeppelin Stairway To Heaven, escaleira ao ceo, que cos banzos da insignia do amor, ascende maltreita ata un xa improbable paraíso que só subsiste na imaxinación dos máis distraídos. Todo ensamblado con catro reprodutores chineses e algúns fate l’amore nun desastre eléctrico de arame asimétrico, onde a maior parte do tempo é interferencia. A min o que me salva é que cada día fágoo peor. Picasso

Carlos pídeme que escriba sobre a miña obra e que vaia máis aló da fría noticia descritiva: difícil tarefa para quen foxe de explicacións e vive fóra de cámara tanto como lle é posible. Accedo, pero opto polo apropiacionismo e a colaxe textual, quizais a práctica máis pertinente para PazosCuchillo de Pazos. Marcel Pey é un deses personaxes que padeceron en carne propia a miseria cultural do país. Representante desde os anos setenta dalgunhas das principais escolas vangardistas e experimentais da arte catalán, a súa obra combinou diferentes disciplinas como o cinema, a literatura e a fotografía ata conseguir unha linguaxe de síntese, mestizo, totalizador. Difícil resulta catalogalo nesta ou esa tendencia porque a súa evolución mantívose en mutación, mimetizando do tempo novos cores, novas propostas como un auténtico camaleón artístico. DAVID CASTILLO As clasificacións fanas os críticos e os estudosos. Como os críticos e os estudosos traballan demasiado a miúdo sobre parcelas de saber independentes, é natural que os tres elementos que conforman a miña obra véxanse situados en compartimientos estancos. Así sucedeu ao longo de décadas. En todo caso, repetín ata a saciedade que o que eu fago é poesía. Marcel Pey deuse a coñecer na escena artística de Barcelona a principios dos anos setenta cunha traxectoria que explorou diferentes rexistros, técnicas e formatos que inclúen a publicación de libros de poemas, libros de artista e a dunha obra plástica moi persoal baseada en recursos fotográficos. Tamén realizou films experimentais, vídeos e instalacións multimedia. A súa obra proxectouse en numerosos festivais e exposicións sobre cinema alternativo. MÀRIUS DOMINGO O universo do thriller interésame moito. En referencia ao uso da cor vermella, tívose en conta que as miñas primeiras filmacións fixéronse en Súper 8, formato que non permitía o branco e negro. Entón tiñas que poñer algún filtro, e eu apostei polo vermello que difuminaba moito a imaxe e creaba unha sensación máis poética que cinematográfica. Por outra banda, sempre fun moi fan de Andy Warhol e especialmente do seu retorno ao cinema primitivo, sen practicamente tecnoloxía. Normalmente nas miñas filmacións hai un predominio do plano fixo e un abuso do primeiro plano. Hai unha parte escura na miña obra, na que aparecen moitas armas ou pistolas. É unha maneira de mirarse un revólver non como unha cousa agresiva, senón coma se mirases a unha moza, fixándoche máis na súa estética. Creo que as armas teñen un elemento feminino que sempre me interesou.Filmar un revólver é moi fácil, pero facerlle un bo plano é dificilísimo! A obra de Marcel Pey asociouse a usos específicos —mitómanos, mitófagos— da imaxe, confiscada en operacións destinadas a construír un detallado repertorio de mundos posibles (a base de medos, fantasías, e mitos extraídos da cultura visual contemporánea), e facendo do impulso narrativo o seu signo identificativo, tendo en conta que con esa adscrición aos mecanismos da ficción situouse en escenarios máis propios de análises do cinemático que de comportamentos artísticos. Films, vídeos, polaroids, fotomontaxes, libros de artista, poemarios, por unha banda, e pistolas, coitelos, violencia, sexo, equívocos, tebras, mascarada, fetiches, por outra: instrumentos dun ritual, ingredientes dunha escenificación, eixos das ficcións dun artista obsesionado en perfilar e puír un proxecto de obra suxeita con paixón a parámetros conceptuais fixos e a uns cuantos modelos figurales establecidos, moito máis próximo a esquemas actualizados do filme noir que ao que adoita designar o termo "fotografa". Construíndo imaxes dun filme que (aínda) non existe, Marcel Pey recrea unha historia fragmentada que se desenvolve desde a desestruturación do tempo e da imaxe/tempo, evocación dun mundo feito de diferentes mundos reais, poderosas fórmulas visuais convertidas en dispositivos narrativos desprazados cara a procesos imparables de ficcionalización. MANEL CLOT No meu planeta, a arte poética és o que escapa á materialidade. É unha fuxida contínua. Marcel Pey non se decidiu nunca demasiado pola posibilidade de dar unha gran proxección á súa obra e inclinouse sempre por un traballo poderoso e a miúdo case privado, movéndose en circuítos underground que, iso si, acabaron sempre rendidos e cativados polas súas propostas. JORDI CERVERA Desde os anos setenta ata o de agora pasoume dous ou tres veces. De súpeto empézase a falar do meu. Fálase durante un tempo, esquécense de min e despois volvo aparecer. Non creo na fama, é algo estúpido. Hoxe podes ser moi famoso e mañá ninguén se acorda de ti. Hai dous elementos que conviven na obra de Pey que fan o seu traballo especialmente relevante. Anotación: dúas cousas que me van a servir aquí, en realidade ten millóns máis. Unha delas é a percepción sublime do sinistro, o sórdido e o escuro e o seu tratamento desacomplejado. A outra é a súa natureza polifacética, que parte da poesía para levar a cabo obras que poden materializarse no que sexa: fotos de gran formato, libros de poesía, instalacións, neones, etc MARIÑA VIVES O suxeito non pode desentenderse da biografía, pero a selección de recordos e desexos está sometida á vontade do creador. A selección é subxectiva, e a biografía escríbena os demais. Como artista limítome a mostrar un material que está feito a miúdo cos soños doutros. Non me interesa a imposición, senón a suxestión. Tampouco me obsesiona o afastamento do estereotipo, máis ben a creación de arquetipos bizarros. Marcel Pey iniciou o seu traballo alá polos anos 70 influído polo rock e a estética underground de orixe anglosaxoa, da que xurdiron os seus primeiros libros de artista e tamén os seus primeiros super 8. Nos libros de artista fusiona unhas imaxes de tamiz escuro, narcisista e violento cuns textos a medio camiño entre o decadentismo e a distopía. Marcel foi dos primeiros poetas en mesturar medios modernos sen ningún tipo de complexo. FERRAN DESTEMPLE O disco que me transporta á adolescencia é King Creole de Elvis Presley ou A Bagarre, de Johnny Halliday. Tamén Aftermath, dos Rolling Stones. A canción máis perigosa de Lou Reed/Velvet Underground és “White Lixeiro, White Heat” ou “The End”, con Nico. O mellor disco de David Bowie é Outside. O mellor vídeo dos Bauhaus é Ziggy Stardust. O disco máis sedutor de Brian Ferry é Bête Noire. PEY - Declaraches que para ti facer unha exposición é como editar un Long Play. PAZOS - Si, como construír un disco, si. A sofisticación, o luxo, o fetichismo e a pulsión de desexos son recursos poéticos modelados pola imaxinación e baseados, ao mesmo tempo, na máis crúa realidade. A ambición e o poder subxacen cubertos por veos de misterio O fatalismo estético e as composicións elegantes están, de feito, moi arraigadas nunha verdade certa e fatal. ASSUMPTA ROSÉS MARCEL PEY - Tarragona, xuño de 2019 Para Pazos e Coitelo, esperando unha noite de negro satén que non chegue a terminar. A colaxe textual está elaborada a partir de críticas e entrevistas aparecidos en distintos medios de diferentes épocas. Por orde alfabética: Artiga, Autismos automáticos, Disco 2000, O Punt Avui, Encontros - Diari de Tarragona, Fenici, A fotografía, A nova escena: melòmans, Surt de Casa, T/Cultura, The Burning Blade.