A todos entroulles un interese estraño por establecer como puntos de encontro os ximnasios e os salóns de beleza, lugares en que os corpos contactan entre si a través daquilo que menos interese provoca, como as transpiraciones ou os vapores dunha sauna, onde as ideas só poden ser intuídas a través desa brétema que nin deixa ver nin convida o diálogo porque, hoxe, o home foxe de si mesmo nun maratón polo banal que carece de meta. Os encontros, a fuer de virtuais, convertéronse en absolutamente cosméticos, planos, tanto como as pantallas a través dos que teñen lugar, porque a xente xa non soporta o encontro á cara, só capaces de lidar cos diferimientos; como o proba o abandono das conversacións telefónicas para reducilas a intercambios de mensaxes faladas imposibles de seguir pola súa trastabillante asincronía. A conversación perdeu todo o terreo porque a cidade desapareceu. As cidades ofrecían unha dobre posibilidade, cada cal máis apetecible, a primeira delas, moi sinalada polo parisiense Baudelaire, era o anonimato e permitía perderse por calquera das súas rúas para terminar no peor dos antros sen que ninguén lle seguise nin soubese dun. A outra, tropezar con alguén, no medio desas mesmas rúas, e comezar unha conversación sen fin aproveitando as posibilidades de atoparche con outro par ou co interese inesperado por un descoñecido. A Carles Riart, lémbroo moi ben, e el a min en absoluto, coñecino coa súa exposición para a galería #Luis Adiantado de València, alí estivemos toda unha tarde conversando sobre as mil e unha curiosidades que tiña un oficio, o de moblista, do que eu xamais oíra falar. Lémbroo enxoito, pero dunha riqueza verbal que me cativou, ao extremo de pasar con el toda esa tarde na que me recreou un mundo de intimidades domésticas que á vez eran grandes retos compositivos para resolver as vidas das persoas; aínda podería reflectir partes daquela conversación, cousa que non vou facer, polo profundo impacto que me produciu a súa capacidade para analizar as situacións e enriquecelas cunhas solucións, para min, inéditas. A Carlos Pazos, primeiro coñecino de oídas, xa que os montadores da súa exposición en València, «E pasáronme a Coitelo», eran, e son, dous grandes amigos meus, despois coñecino de vista, nesa mesma exposición, na que descubrín un mundo fascinante cunha sucesión de ramificacións que, co tempo, comprobáronse moi prolíficas. Andando os anos convertémosnos en bos amigos e pódoo cualificar de gran conversador, capaz de recrearse neses mesmos detalles cos que abre capítulos na súa obra, que fan dela un conxunto coherente no que a reflexión sempre vai por diante, sen evitar conxugar os extremos retinianos aos que nos ten habituados porque, aínda que é un artista conceptual, isto nunca supuxo a súa renuncia ao escópico, que consome cunha voracidade bulímica. A orixe desta exposición, entre dous cidadáns bos conversadores, non podía ser outro que unha comida, que imaxino poboada de descoidos e recunchos para ver o mellor modo de saldar as saudades comúns, descoñezo o grao de melancolía de Riart, pero sei do traumatismo lírico de Pazos, e podo comprender que cada apuntamento do un sería un envite para que o outro o tomase como banzo para ascender na decepción. A exposición á que agora nos enfrontamos non é de mobles, nin sequera de maquetas, talvez si de prototipos, pero seguro o é de formulacións escénicas realizadas por Riart para que Pazos saque a pasear a súa melancolía polos espazos da Fundación Pazos-Coitelo e son boa proba de ata que extremo pódense levar uns «Inèdits» nas súas «Correspondencias».

Plenamente dedicado como estou a saber do meu mesmo, tento identificarme coas cousas que fago buscando en todas elas espertar a curiosidade polo benestar das persoas, tentando suxerir cos meus mobles e obxectos vínculos que conviden á liberdade, a amizade e mesmo o amor. Sempre crin no sentido de universalidade das persoas e penso que a obra que devén universal nace na intimidade do pensamento dunha persoa, un concepto que abre unha xanela de esperanza á xente que cre no que fai. Hoxe en día o sentido de universalidade entrou en competencia co que entendemos por globalidad con ferramentas poderosas que habería que orientar inequivocamente a favor da humanidade, como poderían ser a física cuántica de capacidades case ilimitadas que nos propón e permite estar simultaneamente en dous lugares diferentes ao mesmo tempo, ou a intelixencia artificial que posúe practicamente todos os parámetros de información necesarios para tomar a mellor decisión en calquera tema. En definitiva, instrumentos que capitalizan os coñecementos de tal maneira que a sabedoría que nós atopamos no acto voluntario da aprendizaxe sería cuestionada e o que entendemos por coñecemento podería quedar dócilmente en mans de sistemas coas súas normas morais xa sexan relixiosas, políticas, económicas entre outras, deixando á marxe os seres humanos e considerándoos como actores colaterais ou simplemente espectadores dunha realidade global tan ampla que escapa ás nosas capacidades e de modo que facilmente poderiamos quedar enmarcados nunha estado-vida virtual imaxinario, coma se fósemos hologramas. Nesta disxuntiva a día de hoxe e desde 1983 orientei o meu traballo para facer mobles e obxectos por encargo, para persoas concretes e espazos determinados, creando na orixe e baseándome en condicións obxectivas e no espazo-tempo real, procedemento que viría reclamar un espazo propio no cal poder desenvolver con máis liberdade a miña capacidade creativa á marxe dos convencionalismos do mercado e aplicándoa directamente ao benestar das persoas. Sempre pensei que o que é útil a unha persoa tamén pode selo para outras. «Inèdits» é unha proposta que nos suxire unha mirada diferente das tipoloxías no mundo do mobiliario, é unha pequena colección de mobles e obxectos que poderiamos denominar «fóra de medida» ou «fóra de formato», e foron pensados ou concibidos como complementos máis próximos en relación directa ás persoas e non tanto en relación cos espazos que ocupan tradicionalmente o mobiliario nun fogar; son complementos que dan unha marxe de libre interpretación para ser utilizados. Aí reside a miña admiración por Carlos Pazos e pola súa interpretación estirando ata o límite a utilización dos mobles e obxectos, integrando un sumando que transforma e dá razón de ser a cada unha das pezas da colección. Querido amigo creo que estarías de acordo comigo no que dicía aquel poeta italiano: C’È TUTTO DÁ VENIRE …….. …….. C’ È TUTTO DÁ TROVARE Barcelona, novembro de 2024

O meu encontro con CR sucedeu en xaneiro de 1976, na inauguración de «Vou facer de min unha estrela». Sentíndome moi próximo á súa forma de entender o deseño e de achegarse ao espazo, desdibujando convencións pero atendendo ao encargo, convideille a colaborar en diversas propostas e formatos. Deseñou as vitrinas para a mostra «Coñecerlle é amarlle», 1977 na Galería «G» de Barcelona e váraa-bastón para a performance «The floor of fame», 1978 no Centro Georges Pompidou, París e definiu a montaxe de «Non me digas nada», 2007, no MACBA de Barcelona. Desde 2012 a miña mesa de traballo en París é un pequeno semicírculo abatible de wengué, sobre patas de latón rodantes que me permiten adaptala á posición necesaria para manipular aquilo no que estea enredado sen moverme da cadeira de brazos. Este moble intransferible é un dos moitos concibidos por este amigo que, con razón, rexeita definicións e prefire dicir: «jo faig mobles». Modesta actitude para quen foi elixido para facer o mobiliario dun dos apartamentos da Pedrera aínda habitado por particulares e para quen é lembrado, sen sabelo, por calquera que vise a cerimonia de apertura dos xogos de Barcelona 1992. Pois foi CR quen tivo a idea de acender a chama olímpica lanzando unha frecha ardendo a un inmenso pebetero. En maio de 2024, despois dalgúns anos sen vernos, decidimos que tiñamos que comer xuntos. Previamente convidoume a pasar pola súa casa para ensinarme a súa última colección, aínda non producida. Quedei pasmado #ante aqueles «Inèdits», que máis ben me parecían «Insòlits». Case non eran mobles. Polo seu tamaño e a súa incerta funcionalidade, algúns se achegaban máis a un obxecto artístico ou a un enigma que a outra cousa. Aínda non saíra do meu asombro cando me dixo: «Non se onde presentalos, pero gustaríame que fixeses unhas pezas para mostralos». O encargo pareceume inaudito e porque amo o risco e o imprevisible aceptei agradecido o reto, aínda a propósito que me metía nunha boa lea. Divertido. Para acabalo de lear, propúxenlle facer a presentación na sede da Fundación «A miña Path douvos», proposta que lle entusiasmou. Como é habitual na miña forma de facer, desde ese momento non deixei de darlle voltas. Tratábase de atopar as liñas básicas de actuación. No meu caderno de notas do sete de xullo decido que a miña correspondencia ao encargo debe incidir en tres aspectos: a escala, o uso e o gusto. Para insistir na «dubidosa utilidade», a desconcertante escala e o sempre impreciso criterio ante os gustos. Nun ano, dándolle voltas, conseguín unhas «compañías» que non fan senón dubidar do balbuceante criterio co que foron traídas ao mundo. Nalgún caso, son simplemente puntos de apoio, lugares onde abandonar as criaturas de CR, como “Marabillosas Marabillas”, 2024 para Mirall Alicia, obxectos e cachivaches que relaciono sen razón específica, por simpatía coa proposta, como «O peso do angélico», 2024 para Paravent de cristall e tamén incorporei algún desvalido que se aburría nun recuncho do meu estudo, esperando a súa adopción e atopouna nun Inèdit, como lle sucedeu a «Lembrando a Samuel Eto’ou», 2017. Cando a finais de verán mandeille a CR algunhas imaxes das miñas engendros, non as tiña todas comigo. A resposta de CR foi espontánea e tranquilizadora: «Feia anys que non reia tant». Que mellor eloxio! París, xaneiro de 2025

Diplomático anarquista, funcionario disfuncional, doutor en filosofía e travesti epistemolóxica. Bartleby do mundo profesional da arte (I’d rather not to). Anartista («an-artist», artista non artista anarquista) multi-indisciplinar no fondo e na forma (deixei morrer a pintura por inanición para converterme en anoréxico/yonqui dixital que experimentou co vídeo, o cinema e a fotografía, a performance ou o deseño gráfico). A traxectoria espiral como falso colectivo pode verse en https://www.locus-sacer.com